Sterrenkids: Cosmos Sterrenwacht: Versjes, gedichtjes

Versjes, gedichtjes

	Ik wil astronaut worden. Astronautje wil ik worden, ik wil hier ver vandaan. Ik wil een ruimteschip besturen en landen op de Maan. Ik wil naar Venus en naar Mars en dan naar Jupiter. En tenslotte wil ik landen op een mooie ster! Ik ga eerst in een baan om de Aarde heen. Dan vlieg ik door de ruimte helemaal alleen. Daarna ga ik vol gas met mijn superraket, totdat ik eindelijk voet op Mars heb gezet! Astronautje wil ik worden, ik wil hier ver vandaan. Ik wil een ruimteschip besturen en landen op de Maan. Ik wil naar Venus en naar Mars en dan naar Jupiter, en tenslotte wil ik landen op een mooie ster!

	Ik word later astronaut tekst Elle van Lieshout en Erik van Os Ik heb mijn raket in de tuin gezet. Een druk op de knop, we stijgen op. Momentje maan,ik kom eraan. En ben ik eenmaal boven op de Maan. Dan doe ik voor joualle sterren aan.

	Als ik vliegen kon o, als ik vliegen kon, dan vloog ik naar de Zon. En als de zon zou onder gaan, dan zou ik niet naar huis toe gaan, want dan zie ik de sterren staan, de sterren en de blauwe Maan. o, als ik vliegen kon!

	Mijn raket tekst Elle van Lieshout en Erik van Os Ik lig in mijn bed, en zie de Maan. Hoog in de lucht hier ver vandaan. Ik doe mijn ruimtepak gauw aan. Ik moet nog even naar de Maan. Snel stap ik in mijn raket, aan de kant, opgelet. Drie twee één, pas op pas op, opzij opzij want ik stijg op. Ik zweef wat rond in mijn raket. Tot ik hem op de Maan neer zet. Ik pak mijn stiften en stap uit, ik kijk en loop wat rond. Dan teken ik twee ogen, een neus en nog een mond. Dan ga ik weer met mijn raket, terug naar huis, terug naar bed. Ik lig in bed en zie de Maan. Hoog in de lucht hier ver vandaan. Ze lacht naar mij en kijkt me aan, ik fluister: welterusten Maan.

	Mee naar de maan Weet je wie daar in dat tuintje wonen? Vreemde personen... Vreemde personen... Waar komen die vreemde personen vandaan? Weet je dat niet? O, die zijn van de Maan! Die zijn een keer van de maan komen vallen. Boem! Op een zaterdagnacht met zijn allen... Kijk, en daar zitten ze nou op de grond: Maneman, manevrouw, manekind en manehond. Zo, en waar willen ze dan nu naar toe? Terug naar de Maan! maar ze weten niet hoe... En daarom blijven ze hierzo maar staan. Tot er ‘s iemand die kant op zal gaan... Tot zolang lopen ze hier in het rond: Maneman, manevrouw, manekind en manehond.

	Maan ik kom eraan! Maan ik kom eraan, zeker weten. Ik kom op bezoek een hapje eten. Van je ronde vorm blijft dan niets over. Kijk in welke vorm ik je nu weer tover! Maan ik kom eraan, en dan weet je, dan eet ik je op, beetje bij beetje. Dan krimp je tot een kleinere maan. Ik kan niet wachten, tot ik op je kan staan! Maan ik kom eraan, en met een raket kom ik supersnel jouw kant op gezet. En als ik er dan ben eet ik mijn buikje vol, want jij wordt vanzelf weer bol. Maan ik kom eraan ... was het maar waar. Misschien vind je dit heel erg raar, ik kom niet echt, want ik kan niet komen. Maar ik kan er wel van dromen.

Wij weten niet wie deze versjes hebben geschreven.
Weet jij dat wel, laat het ons dan even weten dan zetten we hun naam erbij.